
Symphonie nr 4 na wielką orkiestrę op. 26 (1940)
Obsada: 3 flety, 3 oboje, 3 klarnety, 3 fagoty, 4 rogi, 3 trąbki, 3 puzony, tuba, perkusja, harfa, smyczki
Rękopis: Narodowa Biblioteka Ukrainy im. Wiernadskiego [Національна бібліотека України імені В.І. Вернадського] w Kijowie Sygn.: I 35970
Prawykonanie: Kijów 1941
Części: I. Adagio. Allegro ben mosso; II. Allegro molto vivace; III.Adagio cantabile; IV. Allegro giocoso


































Jako pierwszy ją też opisał, zwracając uwagę, że jest to dzieło oparte na technice dwunastodźwiękowej, choć nieortodoksyjnie potraktowanej. W tej i następnych interpretacjach tej kompozycji podkreślano, że datowane w rękopisie (kopia) na wiosnę 1940 roku dzieło wykazuje cechy nieadekwatne do wymogów stawianych artystom w nowej sytuacji społeczno-politycznej, po 17 września 1939 r.
z czego skrajne utrzymane są w formie sonatowej, druga (Allegro molto vivace) stanowi błyskotliwe scherzo w formie ABA, trzecia (Adagio cantabile) jest passacaglią z polifoniczną ekspozycją tematu i czternastoma wariacjami. Charakterystyczne dla utworu jest ewolucyjne kształtowanie materiału muzycznego i nieschematyczność formy opartej na klasycznych modelach. Zwraca także uwagę formotwórcza rola trzydźwiękowej komórki motywicznej zbudowanej z interwałów sekundy i trytonu.
IV Symfonia interpretowana była dotąd jako ostatnie dzieło Kofflera, świadectwo jego „późnego stylu”. Jednak najnowsze badania Iwony Lindstedt wykazały, że jest ona orkiestrowym opracowaniem uznawanego wcześniej za zaginiony Kwartetu smyczkowego, skomponowanego w 1934 r.