
Symphonie nr 2 na małą orkiestrę op. 17 (1933)
Obsada: 3 flety, 2 oboje, 2 klarnety, 2 fagoty, 2 rogi, 2 trąbki, puzon, tuba, perkusja, harfa, smyczki
Rękopis głosów orkiestrowych: Narodowa Biblioteka Ukrainy im. Wiernadskiego [Національна бібліотека України імені В.І. Вернадського] w Kijowie Sygn.: I 35970.
Prawykonanie: Lwów, 19 stycznia 1937 (koncert powtórzony 1 lutego 1937), dyrygent – Herman Scherchen („Gazeta Lwowska” 1937, nr 13, 17, 25)
Części: I. Allegro moderato; II. Scherzo. Allegro molto; III. Andante cantabile; IV. Allegro con brio
Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus im. Jerzego Semkowa, dyr. Krzysztof Słowiński
Warszawskie Spotkania Muzyczne 2016
której głosy odnalazł przed ponad czterdziestu laty w kijowskim archiwum muzykolog Leszek Mazepa, charakteryzuje się czteroczęściową budową, podporządkowaną klasycznym wyznacznikom gatunku.
Część pierwsza to utrzymane w formie sonatowej Allegro moderato, z przetworzeniem obydwu tematów oraz repryzą powtarzającą materiał ekspozycji. Częścią drugą jest żywe, motoryczne Scherzo o budowie opartej na planie formalnego łuku. Trzecia część to Andante cantabile o repryzowej budowie i kontrapunktycznej fakturze, natomiast część czwarta (Allegro con brio) jest rondem (ABACABA) zakończonym kodą. Co ciekawe, w dwunastotonowym materiale refrenu zaszyfrowana została melodia popularnej piosenki Pije Kuba do Jakuba, której druga fraza rozpoczyna finał w partii fagotu; natomiast w pierwszym kuplecie (B) kryje się opracowana na zasadzie imitacji (w partiach wszystkich instrumentów dętych blaszanych, a następnie w partiach fletów i obojów, a także trąbek) melodia innej piosenki – Miała baba koguta.
Wizualizacja czwartej części II Symfonii Kofflera z zaszyfrowanymi popularnymi melodiami











































W interpretacji Macieja Gołąba II Symfonia jawi się jako najbardziej zakorzeniona w estetyce neoklasycyzmu spośród wszystkich symfonii Józefa Kofflera, charakteryzując się zarazem najprostszą i najbardziej schematyczną budową formalną.
Warto dodać, że doczekała się we Lwowie wielce prestiżowych prezentacji. 19 stycznia i ponownie 1 lutego 1937 r. poprowadził ją w Teatrze Wielkim sam Hermann Scherchen. Alfred Plohn napisał przy tej okazji:
W porównaniu z wykonaną w zeszłym roku we Lwowie I Symfonią Kofflera oznacza to. nowe dzieło znaczny postęp, napisane bowiem w formie dla słuchaczy znacznie przystępniejszej, wywiera o wiele korzystniejsze wrażenie. Zwłaszcza część druga Scherzo i trzecia Andante cantabile, opierające się na miłych dla ucha motywach, spotkały się z uznaniem.
Alfred Plohn, IV Koncert. H. Scherchen, „Chwila” 1937 nr 6411A, s. 6.